{"id":1682,"date":"2017-04-19T23:39:59","date_gmt":"2017-04-19T21:39:59","guid":{"rendered":"http:\/\/www.stichtingdestad.com\/wordpress\/?p=1682"},"modified":"2024-07-15T15:36:29","modified_gmt":"2024-07-15T13:36:29","slug":"achter-de-horizon","status":"publish","type":"terugblik","link":"https:\/\/www.stichtingdestad.com\/wordpress\/terugblik\/achter-de-horizon\/","title":{"rendered":"Achter de horizon"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
foto: Allard de Goeij<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Waar willen we heen met Dordrecht? Tijdens deze inspiratieavond doen we een poging om een visie op de ontwikkeling van de stad te vormen. Waarop stoelen beleidsmakers en bestuurders hun plannen? Vragen waar Stichting DE STAD al langer mee bezig is. Een nieuwe serie inspiratieavonden moet vergezichten opleveren.<\/p>\n\n\n\n

Han Meyer<\/a>, hoogleraar Urban Design van de TU Delft, is de eerste spreker in de serie \u2018Achter de horizon\u2019. Hij verrichtte studies naar stedenbouw in deltagebieden. Dordrecht en het waterbeheer zijn hem meer dan bekend. Stedenbouw heeft vaak een ver verleden, maar \u2018het gaat vooral over de lange levensduur van de stad,\u2019 aldus Meyer.<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"<\/figure><\/div><\/div>\n\n\n\n
\n

Als inleiding van de avond draagt dichter Jacoline de Heer<\/a> voor uit eigen werk:<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

IN DORDRECHT<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ook zwervers vangen de dag weer aan
\nhun gezamenlijk ontwaken bij de grijze vijver.
\nGeruzie over geld, het barst van de dood
\nhij spreekt nog het accent van zijn ouders.<\/p>\n\n\n\n

De stad is geroosterd
\nhaar bestaan is zonder palmen of heuvels
\nhet blauwgroene licht laat de plastic boten oplichten.<\/p>\n\n\n\n

Daarbuiten de slaapwijken met hun identieke huizen
\nook hier wordt geleefd, wordt een kind aangereden
\nwordt hevig gevree\u00ebn in systeembouwkamers.
\nEen sauna op zolder en kamers voor hobby\u2019s.
\nDe oven gewonnen met de loterij van de visclub.<\/p>\n\n\n\n

De laatste paardenslager gesloten.
\nEen supermarkt brandt af
\neen wijk krijgt nieuwe voorgevels
\neen leven op palen, vereniging van eigenaren
\nen onder de kleding de hongerige lichamen.<\/p>\n\n\n\n

Dordt is ook zoveel lelijkheid.
\nWat deed ze besluiten te blijven
\nin deze steen te verstenen?
\nScholen in de uitverkoop
\nde misvatting van grootschaligheid
\nhet grote slopen, de eerste toeristenwinkels
\nverdwaalde cruiseschepen in het laatste stukje polder.<\/p>\n\n\n\n

Maar een nieuwe rivier zal kronkelen
\nen gondels zullen Sterrenburg bevaren.
\nWat een prachtige bruggen in Dubbeldam
\nin Wielwijk zal de Seine stromen
\nwant water verdeelt en brengt samen.
\nRestaurants op boten, concerten op het water
\nfantastische theaters, havens waar het wemelt
\nvan schilders waar po\u00ebten naar het water staren.
\nFeestelijk verlichte hijskranen draaien op de maat van de muziek
\nook torenflats doen mee in deze symfonie van licht
\nen kerkklokken barsten uit in gejubel.
\nStralende vuurwerken verschijnen in de lucht.
\nMensen in fluisterende boten voortgetrokken door zwanen
\nliedjes uit caf\u00e9s en heimwee en de geur van mensen
\nen een berg waarachter de regenwolk blijft hangen
\nen altijd zon in de autovrije straten vol tafels met eten.
\nEn hoog in de lucht een vliegtuig
\nwaarin een man een grafiek tekent op een servet.
\nOnwetend van deze stad
\nniet van plan haar ooit te bezoeken.<\/p>\n\n\n\n

Jacoline de Heer<\/em>
\n<\/a><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Verder nog, stoom uit roosters, een kerkklok, een bescheiden flat die nog studeert voor wolkenkrabber maar net iets te vaak spijbelt, een schoolklasje duiven op jacht naar afgekeurde patat, twee populieren wuivend alsof ze afscheid nemen van hun kinderen, een verdwaalde wolk die zijn ouders kwijt is, felblauwe lucht die donders goed weet dat zijn kleur slechts een spiegeling is van aardse zaken, twintig fruitvliegjes met volle buikjes.<\/p>\n\n\n\n

Dichter Josse Kok<\/a> sluit de avond af met een gedicht dat speciaal voor deze avond is geschreven:<\/p>\n\n\n\n

DE EINDER<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ontwaak, loop naar de keuken, stoot je teen tegen de koelkastdeur, vloek inwendig bedaar, schenk koffie in, loop naar je balkon, beklim de brandtrap, ga op je dak zitten en staar de verte in.<\/p>\n\n\n\n

Eerst een jonge boom, ontkiemende takken, kwetterende nestjes, een dronken zwaluw op zoek naar zijn zomer, een eksterfamilie die zich onderdompelt in glinsterende dingen. Daarna daken van bevriende huizen, een onhandige waslijn, wat vale schotelantennes, een krakkemikkige schoorsteen, een puberende skyline, zicht in wording.<\/p>\n\n\n\n

Verder nog, de tinten waarmee de zon pretendeert te schilderen als een surrealist met een recalcitrante snor, ondefinieerbare groene vlaktes waarop dieren kwartetten met hun onderlinge verschillen, en dan, in een nevel van nog onbekend terrein, te ver om te duiden, vaag als de blik van de dorpsgek, grillig als de wil van een kat, de onmiskenbare scheiding tussen aardkorst en hemel, waar materie en organisme in elkaar opgaan, waar vast en vloeibaar met elkaar flirten, waar tijd en afstand met elkaar soebatten, waar licht en duisternis om de beker vechten, daar vind je het eind en het begin, het winnende woord in zeven klinkende lingoletters: H O R I Z O N<\/p>\n\n\n\n

Horen en zien, Zoon van Horus, Herrijzend, Horizontale grap, Lijn zonder inkt, achterliggende gedachte van de kosmos, grens tussen alles en niets, kronkeling in het spinsel van de mist, gedachte die voorafging aan het idee, maatstaf voor twijfel, mutant van de perfectie, doel waarachter je ontstaat, plaats waar alles wegsterft zodat er ruimte wordt gemaakt voor een verse oneindigheid. En daarachter dan, achter deze omstreden natuurgod die op zijn rug ligt wachtend tot wij over hem heen springen? Het Grote Niets.<\/p>\n\n\n\n

Lucht en licht in algehele onwetendheid tot elkaar veroordeeld. Wit doek waarop verhalen zich vertalen tot annalen. Leeg blad waarop een ganzeveer nog rust tot hij wordt opgepakt. Een ruimte, wachtend op handen met plannen, neuzen met richtingen, ogen met kijk op de zaken, spieren die bonken van kracht.<\/p>\n\n\n\n

Achter de einder is het dag. De dag is wat u toekomt. En de toekomst is een skelet dat wacht. Op een weerbare huid, op een neusje voor pracht. Reis altijd voorbij de horizon. Het is een mond die naar ons lacht.<\/p>\n\n\n\n

Josse Kok<\/a><\/em><\/p>\n\n\n\n

Meer foto’s van deze avond zijn hieronder te bekijken. <\/p>\n\n\n\n