{"id":2333,"date":"2019-06-22T23:11:19","date_gmt":"2019-06-22T21:11:19","guid":{"rendered":"https:\/\/www.stichtingdestad.com\/wordpress\/?p=2333"},"modified":"2024-07-06T21:58:45","modified_gmt":"2024-07-06T19:58:45","slug":"nooit-terug-poezie-prijs","status":"publish","type":"terugblik","link":"https:\/\/www.stichtingdestad.com\/wordpress\/terugblik\/nooit-terug-poezie-prijs\/","title":{"rendered":"Nooit Terug – Po\u00ebzie Prijs"},"content":{"rendered":"
\"\"
foto: Allard de Goeij<\/figcaption><\/figure>\n

De 19-jarige Dordtse Nina van Tongeren (midden op foto) mag zich de eerste winnaar noemen van de Nooit Terug Prijs voor Po\u00ebzie. Afgelopen zaterdag 22 juni werd haar de prijs overhandigd tijdens het zeer geslaagde woordfestival in DortYart. Ook in Villa Augustus en op de Dordtevaar traden dichters en zangers op. Van Tongeren viel behalve de eer ook een mooi geldbedrag van 300 euro ten deel. Als tweede eindigde Marthe van Bronkhorst (rechts op foto) en derde werd Oumaima Belkhdar. Het is de bedoeling dat de prijs iedere twee jaar wordt uitgereikt, in combinatie met het door Stichting DE STAD georganiseerde woordfestival.<\/p>\n

Dit is het winnende gedicht:<\/p>\n

Ode aan de Biesbosch <\/strong><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/strong>Vroeger droeg ik rode regenlaarzen<\/span>
\nLiep ik altijd net te ver<\/span>
\nTot waar de grond, bruin glad en zompig,<\/span>
\nDe rozen aan mijn voet verstopte.<\/span><\/p>\n

Moddervingers, knotwilgheimwee;<\/span>
\nZo ver ik terug kan kijken zie ik Hier.<\/span>
\nZie ik stampen door de plassen;<\/span>
\nSchaterlachen in de stilte;<\/span>
\nHoe het zo leeg van stad en vol van kinderdromen was:<\/span>
\nMoerasmonsters met schubben<\/span>
\nDie in de schoot van het vergeten vloedbos huisden.<\/span>
\nIk ben voor hen nooit bang geweest:<\/span>
\nZe voelden dat ook ik hier hoor.<\/span><\/p>\n

Ik met mijn naakte huid, glad als rivier,<\/span>
\nZwemmend in dit aller-schoonste water;<\/span>
\nZwevend in de blubber waar ik uitkwam als mezelf.<\/span>
\nIk zwom, ik deed mijn ogen dicht.<\/span>
\nIk dreef in eeuwenoude stroom en werd niet groot:<\/span>
\nEr is hier sinds de vloedgolf niets veranderd.<\/span><\/p>\n

Vroeger droeg ik rode regenlaarzen<\/span>
\nDie met zonsondergang<\/span>
\nNiet rood meer waren.<\/span>
\nVroeger stond de tijd stil,<\/span>
\nDit polderwoud was \u00e9\u00e9n dag lang van mij.<\/span><\/p>\n

En elke keer als ik een bever zag,<\/span>
\nOf een rimpel in het water<\/span>
\nWaar v\u00e1st een bever onder zwom,<\/span>
\nElke keer als ik het water om mijn tenen voelde klotsen<\/span>
\nIn mijn schoenen,<\/span>
\nAls de vegen modder in mijn bed<\/span>
\nMijn droom naar aarde deden ruiken,<\/span>
\nDan geloofde ik in Thuis.<\/span><\/p>\n

Nina van Tongeren<\/p>\n